Lieve, lieve Carmen,
Gister hadden papa en ik een onenigheidje samen. Ik had sterk de indruk dat papa namens ons beide dit blog schreef en dat ik daar de foto's voor aan zou leveren, maar dat was dus niet het geval.... Papa vond namelijk dat wij beiden in het blog zouden gaan schrijven en eigenlijk is dat natuurlijk ook veel leuker. Vandaar dat ik in de laatste uurtjes van jouw geboortejaar mijn eerste bericht voor jou schrijf. Je moet weten, dat je vader eigenlijk meer een schrijver is dan ik. Ik ben meer een fotograaf dan een schrijver, maar wie weet verandert dat nog ;-)
Morgen ben je alweer 6 weken oud en wat een emotionele achtbaan is dat geweest. Mama worden is sowieso al heel emotioneel en heftig, maar met alle onzekerheid en extra zorgen die we nu hebben is het extra heftig. We hebben samen een hele zware (pomp)bevalling gehad. Je had dan ook de nodige startproblemen en oh wat was ik bang dat het mis zou gaan. Gelukkig kreeg ik je na een poosje fijn in mijn armen. Wat een onwerkelijk gevoel. Mijn eigen lieve kleine meisje in mijn armen. Ik was gewoon moeder geworden. Ondanks dat we 9 maanden en eigenlijk natuurlijk al veel langer naar jouw komst hebben uitgekeken, blijft het op het moment zelf heel onwerkelijk. En hoewel ik tijdens de zwangerschap best vaak bang ben geweest, dat ik niet gelijk moedergevoelens zou hebben, is dat volgens mij niet mogelijk. Al tijdens de bevalling riep ik steeds tegen de gynaecoloog: pas je op voor haar, doe je voorzichtig met haar! En toen je op mijn buik lag, was dat zo'n overweldigend gevoel. IK BEN MAMA! JOEHOE!!!
Opa en oma van Veen waren na jouw geboorte gelijk bij jouw langs gekomen. Ze zijn zo trots op hun nieuwe kleindochter. En terwijl zij aan mijn bed zaten, werden wij geïnformeerd over jouw verslik-incident. Ik was in alle staten en ondanks dat ik nog amper kon lopen, wilde ik het liefst zo snel mogelijk naar jou toe. Ik voelde mij zo bang en machteloos, dat mijn kleine schatje op die verre afstandelijke neonatologie lag en ik op de kraamafdeling. Papa en opa en oma gingen vast naar jou toe. De tijd die ik alleen moest wachten leek wel een eeuwigheid te duren. Toen ik eindelijk naar jou toe gereden werd en jou in dat bedje zag liggen, voelde ik mij vreselijk en wederom zeer machteloos. Dat was het moment dat ik zeker wist dat ik jouw hele leven al jouw pijn en ongemakken het liefst zou willen wegnemen.
In de dagen die volgde zijn er allerlei onderzoeken gestart, waarop steeds goede uitslagen kwamen. Eerlijk gezegd geloofde ik ondertussen al lang niet meer dat er echt iets mis zou zijn, maar er bleven maar onderzoeken komen en nieuwe artsen aanschuiven. We hebben ons aardig 'opgewerkt' in het ziekenhuis. Waar we begonnen met co-assistenten zitten we ondertussen op het niveau van professoren. Het nieuws dat professor Gemke op een gegeven moment kwam brengen dat ze denken aan een zeer zeldzame stofwisselingsziekte: Polymicrogyrie. Ik was en ben er kapot van. 7 januari hebben we een afspraak bij professor Gemke en dan krijgen we de uitslag van het onderzoek. Ik ben er enorm zenuwachtig voor.
In de tussentijd passen we de struisvogelpolitiek toe en doen we net alsof er niks aan de hand is. We zijn gister bij het consultatiebureau geweest en je bent 150 gram aangekomen in een week. Hoe fijn is dat! Ik ben super trots op je. Ondanks dat ik op dit moment bang ben voor de toekomst die we samen hebben, ben ik ook trots op alle stapjes die we zetten. Gister heb je voor het eerst interesse getoond in een van de speeltjes in je box. Verder drink je steeds meer, ondertussen geven we je 90cc. Je slaapt super goed in je eigen wiegje en je vindt het heerlijk om in de wandelwagen rond te rijden in het dorp. Er kijken dan zoveel mensen in de wagen die je zo mooi vinden en dan ben ik zooo trots op je. Als je verdrietig bent of honger hebt en ik neem je in mijn armen en we knuffelen samen, dan klamp je je helemaal vast aan mij. En oh dan voel ik mij zo rijk.... Dan ebben alle zorgen langzaam weg. En dat is ook mijn wens voor de rest van ons leven... Ik hoop dat jij je altijd zo veilig bij ons zult voelen, zoals je dat nu doet. Ik wens je al het goede toe in het leven en vooral een hele goede gezondheid. De tijd zal het leren.... Het is nu 23:00 uur, dus nog een uur te gaan voor onze eerste jaarwisseling met z'n drieën.
