Oud & Nieuw 2013

Lieve, lieve Carmen,

Gister hadden papa en ik een onenigheidje samen. Ik had sterk de indruk dat papa namens ons beide dit blog schreef en dat ik daar de foto's voor aan zou leveren, maar dat was dus niet het geval.... Papa vond namelijk dat wij beiden in het blog zouden gaan schrijven en eigenlijk is dat natuurlijk ook veel leuker. Vandaar dat ik in de laatste uurtjes van jouw geboortejaar mijn eerste bericht voor jou schrijf. Je moet weten, dat je vader eigenlijk meer een schrijver is dan ik. Ik ben meer een fotograaf dan een schrijver,  maar wie weet verandert dat nog ;-)

Morgen ben je alweer 6 weken oud en wat een emotionele achtbaan is dat geweest. Mama worden is sowieso al heel emotioneel en heftig, maar met alle onzekerheid en extra zorgen die we nu hebben is het extra heftig. We hebben samen een hele zware (pomp)bevalling gehad. Je had dan ook de nodige startproblemen en oh wat was ik bang dat het mis zou gaan. Gelukkig kreeg ik je na een poosje fijn in mijn armen. Wat een onwerkelijk gevoel. Mijn eigen lieve kleine meisje in mijn armen. Ik was gewoon moeder geworden. Ondanks dat we 9 maanden en eigenlijk natuurlijk al veel langer naar jouw komst hebben uitgekeken, blijft het op het moment zelf heel onwerkelijk. En hoewel ik tijdens de zwangerschap best vaak bang ben geweest, dat ik niet gelijk moedergevoelens zou hebben, is dat volgens mij niet mogelijk. Al tijdens de bevalling riep ik steeds tegen de gynaecoloog: pas je op voor haar, doe je voorzichtig met haar! En toen je op mijn buik lag, was dat zo'n overweldigend gevoel. IK  BEN MAMA! JOEHOE!!!

Opa en oma van Veen waren na jouw geboorte gelijk bij jouw langs gekomen. Ze zijn zo trots op hun nieuwe kleindochter. En terwijl zij aan mijn bed zaten, werden wij geïnformeerd over jouw verslik-incident. Ik was in alle staten en ondanks dat ik nog amper kon lopen, wilde ik het liefst zo snel mogelijk naar jou toe. Ik voelde mij zo bang en machteloos, dat mijn kleine schatje op die verre afstandelijke neonatologie lag en ik op de kraamafdeling. Papa en opa en oma gingen vast naar jou toe. De tijd die ik alleen moest wachten leek wel een eeuwigheid te duren. Toen ik eindelijk naar jou toe gereden werd en jou in dat bedje zag liggen, voelde ik mij vreselijk en wederom zeer machteloos. Dat was het moment dat ik zeker wist dat ik jouw hele leven al jouw pijn en ongemakken het liefst zou willen wegnemen.

In de dagen die volgde zijn er allerlei onderzoeken gestart, waarop steeds goede uitslagen kwamen. Eerlijk gezegd geloofde ik ondertussen al lang niet meer dat er echt iets mis zou zijn, maar er bleven maar onderzoeken komen en nieuwe artsen aanschuiven. We hebben ons aardig 'opgewerkt' in het ziekenhuis. Waar we begonnen met co-assistenten zitten we ondertussen op het niveau van professoren. Het nieuws dat professor Gemke op een gegeven moment kwam brengen dat ze denken aan een zeer zeldzame stofwisselingsziekte: Polymicrogyrie. Ik was en ben er kapot van. 7 januari hebben we een afspraak bij professor Gemke en dan krijgen we de uitslag van het onderzoek. Ik ben er enorm zenuwachtig voor.

In de tussentijd passen we de struisvogelpolitiek toe en doen we net alsof er niks aan de hand is. We zijn gister bij het consultatiebureau geweest en je bent 150 gram aangekomen in een week. Hoe fijn is dat! Ik ben super trots op je. Ondanks dat ik op dit moment bang ben voor de toekomst die we samen hebben, ben ik ook trots op alle stapjes die we zetten. Gister heb je voor het eerst interesse getoond in een van de speeltjes in je box. Verder drink je steeds meer, ondertussen geven we je 90cc. Je slaapt super goed in je eigen wiegje en je vindt het heerlijk om in de wandelwagen rond te rijden in het dorp. Er kijken dan zoveel mensen in de wagen die je zo mooi vinden en dan ben ik zooo trots op je. Als je verdrietig bent of honger hebt en ik neem je in mijn armen en we knuffelen samen, dan klamp je je helemaal vast aan mij. En oh dan voel ik mij zo rijk.... Dan ebben alle zorgen langzaam weg. En dat is ook mijn wens voor de rest van ons leven... Ik hoop dat jij je altijd zo veilig bij ons zult voelen, zoals je dat nu doet. Ik wens je al het goede toe in het leven en vooral een hele goede gezondheid. De tijd zal het leren.... Het is nu 23:00 uur, dus nog een uur te gaan voor onze eerste jaarwisseling met z'n drieën.

13 december: je mag naar HUIS!!!!

We hebben veel tijd gestoken om de sonde onder de knie te krijgen en jij doet ook je best. Vanaf maandag heb je geen incidentjes meer gehad. Donderdag 12 december komt het hoge woord er uit: je mag naar huis. Eerst word je 's morgens ontkoppelt van de monitor en daarna blijf je het goed doen. Het ziekenhuis heeft de kinderthuiszorg geregeld. Dokter Gemke komt vrijdagochtend verbaasd langs. Blijkbaar had hij nog niet verwacht dat je naar huis zou gaan. Dan op vrijdag de 13e (wordt plots onze geluksdag) mag je naar huis!!!
Eindelijk kunnen we je zo veel knuffelen als we dat willen. 's Avonds vallen we vermoeid met z'n drieën in slaap.... in het grote bed!

Dinsdag 10 december kwam tante Arlette zo maar op visite. Ze had vergadering in Amersfoort

Ook opa kwam dinsdag 10 december langs.

Joehoe! We mogen naar huis!

Voor het eerst in een auto stoeltje

Op de drempel van je huis met mama. De ballonnen zijn opgehangen door tante Brenda.

Eindelijk thuis! Taartjes, tekeningen van Eva en Koen en Champagne!!

Eindelijk in de box!

Welterusten! <smak>

De eerste twee weken: life is a rollercoaster

Lieve Carmen,

Papa heeft al een tijd niet geschreven omdat zijn hoofd daar niet toe stond. Het is nu dinsdag 10 december en er is veel gebeurd in jouw prille leven. Voor papa en mama is het een hectische tijd geweest met veel verdriet. Op maandag 25 november is mama bij jou op de kamer ingetrokken. We willen graag dat er iemand aanwezig is bij je. Je ligt nu op de kinderafdeling van het VU.
Dinsdag is papa bij mama op haar kantoor langs geweest en heeft daar beschuit met muisjes getrakteerd.
Woensdag 27 november is voor papa en mama één van de meest bizarre dagen uit ons leven geweest. 's Morgens had je een afspraak bij de gipspolie om te kijken naar jouw klompvoetjes en deze te gipsen. Eerst kwam er een gipsman die de orthopeed erbij riep. Die riep de andere orthopeed er bij. De beste orthopeden van het land (Witbreuk en Sluis) stonden bij je bed en constateerde dat je geen klompvoetjes had. Op zich is dat goed nieuws, maar wij hadden ons al helemaal ingesteld op dit traject. Dit was voor ons de enige zekerheid die we hadden en die werd helemaal weggeslagen. Verbouwereerd gingen we weer terug naar je kamer. Mama had een afspraak met de verloskundige omdat ze steeds meer pijn in haar buik kreeg. De verloskundige vertrouwde het niet en heeft bloed en urine afgenomen. Die belde een uur later terug dat mama zo snel mogelijk een echo moest ondergaan. We verhuisden naar de overkant en bij de echo bleek dat er nog een stuk placenta in mama's baarmoeder zat. Mama werd gelijk weer opgenomen op de kraamafdeling en papa bleef bij jou.
Mama is donderdag gecurateerd (onder narcose) en daar hebben ze de placenta weggehaald. Eerst zat de gyneacoloog nog in de baarmoederwand en daarna hebben ze het weggehaald.
Mama is tot en met zondag 1 december op de kraamafdeling geweest en papa heeft tot zondag bij je geslapen.
Ondertussen hebben we een nieuwe kinderarts gekregen. Professor Gemke is zijn naam. Hij is de hoofd van de kinderafdeling. Een beetje apathische man, maar hij is wel het hoofd van de kinderafdeling. Hij heeft er gelijk wat vaart achter gezet. Er is een foto van je dimpeltje genomen (bleek goed te zijn) en hij heeft er voor gezorgd dat je snel een MRI scan kreeg.
Dat was op maandag 2 december was het zo ver. Om half 5 werd je opgehaald. Mama en ik vonden het heel vervelend om jou als klein wurmpje zo te zien in een grote MRI scan te zien. In eerste instantie ging het niet goed. Je bleef maar bewegen en huilen. Mama heeft geprobeerd je te kalmeren en daarna ging het goed. Toen je uit de MRI scan werd gehaald schreeuwde je het hele ziekenhuis bij elkaar. Ons hart brak....
Dinsdag 2 december kon eindelijk oma Nel bij je op bezoek komen. Oma Nel had namelijk eerder het ziekenhuisbacterie opgelopen en het ziekenhuis was een beetje huiverig voor haar bezoek. Gelukkig kwam ze langs. Bij dat bezoek kwam ook dokter Gemke de uitslag van de MRI vertellen. Hun vermoeden werd bevestigd: je zou polymicrogerie hebben. Hij wilde daar niet veel over vertellen, want een bloed onderzoek moet uitwijzen op het echt waar was. De wereld van papa en mama stortte in..
Je eerste Sinterklaasfeest heb je op de kinderafdeling gevierd. Dankzij Michelle de Lange (pedagogisch medewerker) hebben we mooie foto's van dat gekregen.

De dag er voor hebben we de Ajax selectie op bezoek gehad. Zij waren meer onder de indruk van jou, dan jij van hen. Wat een kleine binkies allemaal.

Van links naar rechts: van Hoorn, mama, Carmen, Denswill, Ligeon, Andersen. Ook Sigthorson, Poulsen en Bojan waren bij je op de kamer.

Lieve schat, ook al hebben mama en papa veel verdriet, we zijn heel erg blij dat je er bent. We zien je elke dag beter en sterker worden. Het lukt steeds beter om de flesjes te drinken. Ook de logopedist is tevreden met je vooruitgang. We willen niets liever dan naar huis uit dat vreselijke ziekenhuis. We hebben nu een shift gemaakt: twee nachten blijft mama bij je slapen, één nacht slapen mama en papa thuis om even op kracht te komen. Van een roze kraamtijd is geen sprake.
Hier wat leuke foto's van de eerste twee weken: