Lieve Carmen,
Papa heeft al een tijd niet geschreven omdat zijn hoofd daar niet toe stond. Het is nu dinsdag 10 december en er is veel gebeurd in jouw prille leven. Voor papa en mama is het een hectische tijd geweest met veel verdriet. Op maandag 25 november is mama bij jou op de kamer ingetrokken. We willen graag dat er iemand aanwezig is bij je. Je ligt nu op de kinderafdeling van het VU.
Dinsdag is papa bij mama op haar kantoor langs geweest en heeft daar beschuit met muisjes getrakteerd.
Woensdag 27 november is voor papa en mama één van de meest bizarre dagen uit ons leven geweest. 's Morgens had je een afspraak bij de gipspolie om te kijken naar jouw klompvoetjes en deze te gipsen. Eerst kwam er een gipsman die de orthopeed erbij riep. Die riep de andere orthopeed er bij. De beste orthopeden van het land (Witbreuk en Sluis) stonden bij je bed en constateerde dat je geen klompvoetjes had. Op zich is dat goed nieuws, maar wij hadden ons al helemaal ingesteld op dit traject. Dit was voor ons de enige zekerheid die we hadden en die werd helemaal weggeslagen. Verbouwereerd gingen we weer terug naar je kamer. Mama had een afspraak met de verloskundige omdat ze steeds meer pijn in haar buik kreeg. De verloskundige vertrouwde het niet en heeft bloed en urine afgenomen. Die belde een uur later terug dat mama zo snel mogelijk een echo moest ondergaan. We verhuisden naar de overkant en bij de echo bleek dat er nog een stuk placenta in mama's baarmoeder zat. Mama werd gelijk weer opgenomen op de kraamafdeling en papa bleef bij jou.
Mama is donderdag gecurateerd (onder narcose) en daar hebben ze de placenta weggehaald. Eerst zat de gyneacoloog nog in de baarmoederwand en daarna hebben ze het weggehaald.
Mama is tot en met zondag 1 december op de kraamafdeling geweest en papa heeft tot zondag bij je geslapen.
Ondertussen hebben we een nieuwe kinderarts gekregen. Professor Gemke is zijn naam. Hij is de hoofd van de kinderafdeling. Een beetje apathische man, maar hij is wel het hoofd van de kinderafdeling. Hij heeft er gelijk wat vaart achter gezet. Er is een foto van je dimpeltje genomen (bleek goed te zijn) en hij heeft er voor gezorgd dat je snel een MRI scan kreeg.
Dat was op maandag 2 december was het zo ver. Om half 5 werd je opgehaald. Mama en ik vonden het heel vervelend om jou als klein wurmpje zo te zien in een grote MRI scan te zien. In eerste instantie ging het niet goed. Je bleef maar bewegen en huilen. Mama heeft geprobeerd je te kalmeren en daarna ging het goed. Toen je uit de MRI scan werd gehaald schreeuwde je het hele ziekenhuis bij elkaar. Ons hart brak....
Dinsdag 2 december kon eindelijk oma Nel bij je op bezoek komen. Oma Nel had namelijk eerder het ziekenhuisbacterie opgelopen en het ziekenhuis was een beetje huiverig voor haar bezoek. Gelukkig kwam ze langs. Bij dat bezoek kwam ook dokter Gemke de uitslag van de MRI vertellen. Hun vermoeden werd bevestigd: je zou polymicrogerie hebben. Hij wilde daar niet veel over vertellen, want een bloed onderzoek moet uitwijzen op het echt waar was. De wereld van papa en mama stortte in..
Je eerste Sinterklaasfeest heb je op de kinderafdeling gevierd. Dankzij Michelle de Lange (pedagogisch medewerker) hebben we mooie foto's van dat gekregen.
Lieve schat, ook al hebben mama en papa veel verdriet, we zijn heel erg blij dat je er bent. We zien je elke dag beter en sterker worden. Het lukt steeds beter om de flesjes te drinken. Ook de logopedist is tevreden met je vooruitgang. We willen niets liever dan naar huis uit dat vreselijke ziekenhuis. We hebben nu een shift gemaakt: twee nachten blijft mama bij je slapen, één nacht slapen mama en papa thuis om even op kracht te komen. Van een roze kraamtijd is geen sprake.
Hier wat leuke foto's van de eerste twee weken:
Papa heeft al een tijd niet geschreven omdat zijn hoofd daar niet toe stond. Het is nu dinsdag 10 december en er is veel gebeurd in jouw prille leven. Voor papa en mama is het een hectische tijd geweest met veel verdriet. Op maandag 25 november is mama bij jou op de kamer ingetrokken. We willen graag dat er iemand aanwezig is bij je. Je ligt nu op de kinderafdeling van het VU.
Dinsdag is papa bij mama op haar kantoor langs geweest en heeft daar beschuit met muisjes getrakteerd.
Woensdag 27 november is voor papa en mama één van de meest bizarre dagen uit ons leven geweest. 's Morgens had je een afspraak bij de gipspolie om te kijken naar jouw klompvoetjes en deze te gipsen. Eerst kwam er een gipsman die de orthopeed erbij riep. Die riep de andere orthopeed er bij. De beste orthopeden van het land (Witbreuk en Sluis) stonden bij je bed en constateerde dat je geen klompvoetjes had. Op zich is dat goed nieuws, maar wij hadden ons al helemaal ingesteld op dit traject. Dit was voor ons de enige zekerheid die we hadden en die werd helemaal weggeslagen. Verbouwereerd gingen we weer terug naar je kamer. Mama had een afspraak met de verloskundige omdat ze steeds meer pijn in haar buik kreeg. De verloskundige vertrouwde het niet en heeft bloed en urine afgenomen. Die belde een uur later terug dat mama zo snel mogelijk een echo moest ondergaan. We verhuisden naar de overkant en bij de echo bleek dat er nog een stuk placenta in mama's baarmoeder zat. Mama werd gelijk weer opgenomen op de kraamafdeling en papa bleef bij jou.
Mama is donderdag gecurateerd (onder narcose) en daar hebben ze de placenta weggehaald. Eerst zat de gyneacoloog nog in de baarmoederwand en daarna hebben ze het weggehaald.
Mama is tot en met zondag 1 december op de kraamafdeling geweest en papa heeft tot zondag bij je geslapen.
Ondertussen hebben we een nieuwe kinderarts gekregen. Professor Gemke is zijn naam. Hij is de hoofd van de kinderafdeling. Een beetje apathische man, maar hij is wel het hoofd van de kinderafdeling. Hij heeft er gelijk wat vaart achter gezet. Er is een foto van je dimpeltje genomen (bleek goed te zijn) en hij heeft er voor gezorgd dat je snel een MRI scan kreeg.
Dat was op maandag 2 december was het zo ver. Om half 5 werd je opgehaald. Mama en ik vonden het heel vervelend om jou als klein wurmpje zo te zien in een grote MRI scan te zien. In eerste instantie ging het niet goed. Je bleef maar bewegen en huilen. Mama heeft geprobeerd je te kalmeren en daarna ging het goed. Toen je uit de MRI scan werd gehaald schreeuwde je het hele ziekenhuis bij elkaar. Ons hart brak....
Dinsdag 2 december kon eindelijk oma Nel bij je op bezoek komen. Oma Nel had namelijk eerder het ziekenhuisbacterie opgelopen en het ziekenhuis was een beetje huiverig voor haar bezoek. Gelukkig kwam ze langs. Bij dat bezoek kwam ook dokter Gemke de uitslag van de MRI vertellen. Hun vermoeden werd bevestigd: je zou polymicrogerie hebben. Hij wilde daar niet veel over vertellen, want een bloed onderzoek moet uitwijzen op het echt waar was. De wereld van papa en mama stortte in..
Je eerste Sinterklaasfeest heb je op de kinderafdeling gevierd. Dankzij Michelle de Lange (pedagogisch medewerker) hebben we mooie foto's van dat gekregen.
De dag er voor hebben we de Ajax selectie op bezoek gehad. Zij waren meer onder de indruk van jou, dan jij van hen. Wat een kleine binkies allemaal.
Van links naar rechts: van Hoorn, mama, Carmen, Denswill, Ligeon, Andersen. Ook Sigthorson, Poulsen en Bojan waren bij je op de kamer.
Lieve schat, ook al hebben mama en papa veel verdriet, we zijn heel erg blij dat je er bent. We zien je elke dag beter en sterker worden. Het lukt steeds beter om de flesjes te drinken. Ook de logopedist is tevreden met je vooruitgang. We willen niets liever dan naar huis uit dat vreselijke ziekenhuis. We hebben nu een shift gemaakt: twee nachten blijft mama bij je slapen, één nacht slapen mama en papa thuis om even op kracht te komen. Van een roze kraamtijd is geen sprake.
Hier wat leuke foto's van de eerste twee weken:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten