OK

Hoi lief dapper grietje van mij,

En dat is precies wat je bent. Vanmorgen ben je geopereerd voor de 5e keer in je nog maar korte leventje. Onbegrijpelijk en zo gemeen waar jij allemaal doorheen moet. Ik ben zo trots op je. Het maakt me trots dat jij zoveel vertrouwen in mij hebt en dat je zoveel rust bij mij vindt, dat je ondanks dat je echt wel door hebt, dat er iets gaande is (dat zie ik aan je grote ogen), je toch heerlijk rustig bij mij in mijn armen ligt. Op de OK val je uiteindelijk zelfs in slaap in mijn armen met je handje op mijn borst. Het kost mama altijd zoveel moeite om jou daar alleen achter te laten, maar ik weet dat ze goed op je zullen passen.

Dan begint het lange wachten. Gelukkig worden we iets voor 10.30 uur gewaarschuwd dat je klaar bent. We vinden je nog slapend in de verkoeverkamer. Als je wakker wordt ben je erg van slag. Ik vind het vreselijk om te zien. Je hebt best veel pijn, waar je pijnstilling voor krijgt. Gelukkig mag ik je al snel bij me op schoot nemen. Je valt weer in slaap door alle pijnstillers. Als je voor de 2e keer wakker wordt gaat het alweer ietsje beter. En ook nu lig je weer heerlijk ontspannen te slapen op je 'eigen' kamertje hier in het AMC. Ik voel me machteloos en ik wil je pijn wegnemen. Maar ik kan niks anders voor je doen, dan je knuffelen en zo vaak als ik kan zeggen dat ik zo trots op je ben en dat ik zoveel van je hou. Hopelijk gaat het straks als je weer wakker wordt, nog weer ietsje beter.

Ik ben Carmen, ik ben moe,
Sluit mijn beide oogjes toe.
Zweef dan tot de overkant,
Heerlijk zacht door dromenland....

Slaap maar lekker lief dapper grietje.

Kus van een trotse mama

20 maanden

Lieve Carmen,

Gefeliciteerd lieve schat! Vandaag ben je 20 maanden oud. Vanmorgen hebben we met ons drieën de berefoto genomen. De beer lijkt iedere maand kleiner te worden. Wat een feest! Nou ja, tot aan dat moment dan. Daarna zijn we gelijk in de auto gestapt op weg naar het ziekenhuis. Je bent zo'n dapper grietje. En ik ben zo trots op je.

We liggen dit keer op de afdeling tieners. Echt niet fijn, omdat we nu een kamer moeten delen met een ander kindje. Daar moet in ieder geval mama behoorlijk aan wennen. Jij niet echt, aangezien jij gewoon lekker in je bedje ligt te pruttelen en op je handen ligt te sabbelen. Ook het andere meisje heeft er minder moeite mee, dan haar hoog zwangere mama.

Uiteindelijk heeft de hoogzwangere mama mij wel een ziekenhuisbed bezorgd. Wat zal ik lekker slapen vanavond na al die zorgen en stress. Ik heb mezelf voorgenomen om dit keer niet zo negatief en boos te worden, maar het is me weer niet gelukt. De voeding die je om 14.00 uur had moeten hebben, kreeg je pas om 17.00 uur. En de medicatie van 18.00 uur kreeg je ook ruim een uur later. Dat kan me zo boos maken. Ik wil alleen het allerbeste voor jou. Vanavond kan pas rond 20.00 uur het infuus geprikt worden. Gelukkig weet jij nog niet dat het gaat komen, maar ik zie daar nu al enorm tegenop. Ik vind het vreselijk als jij zo verdrietig bent en pijn hebt. Hopelijk lukt het wel in een keer. Het komt vast goed mijn lieve dappere grietje.

Ik hou van je!
Dikke kus van mama

Nieuwe brieven

Lieve Carmen,

Wat stom dat ik gestopt ben met schrijven. Het leek vorig jaar ineens zo zinloos. Maar nu, nu wil ik juist blijven schrijven over jou en over ons. Zodat ik altijd kan blijven terug lezen hoe het samen was.

Vandaag ben ik met Anja, de moeder van Vera, naar de musical geweest. Jij bent vandaag bij papa thuis geweest. En hoewel ik merk dat het fijn is om af en toe mijn hoofd leeg te maken, door iets anders te doen. Ik mis jou enorm. Ik mis je zachte huid en je knuffels. Je super mooie lach als ik je in je zij kietel. Straks als ik thuis kom, dan slaap jij al. Tenminste dat hoop ik. Het liefst geef ik je dan eerst een knuffel, maar slapen is nog steeds erg lastig en je hebt weer een hele  heftige week voor de boeg. Daarom laat ik je straks lekker slapen en kijk ik alleen even bij je. En misschien ruik ik stiekem even in je nek.... Dag lieve schat, tot straks.

Kus van mama

De dag dat alles anders werd....

7 januari 2014.... De dag dat alles anders werd. De dag waarop helemaal niks meer 'gewoon' was en waarop onze hele wereld over hoop gegooid werd. Dit was de dag waarop wij de vernietigende diagnose van onze dochter Carmen kregen. Dit was de dag waarop het Zellweger syndroom/spectrum ons leven binnen kwam dringen en wij kennis maakten met de wondere medische wereld.

Ondertussen zwoegen wij ons steeds gemakkelijker door deze bizarre wereld. Maar alles is anders en we komen dagelijks zoveel tegenstrijdigheden tegen. Mijn Facebook bestaat tegenwoordig voornamelijk uit verhalen en tips van ouders met bijzondere kindjes. Mijn vriendenkring heeft zich uitgebreid met andere mama's die net zoveel zorgen hebben als ik. Mama's die aan een half woord genoeg hebben. Maar uiteraard is er ook nog steeds mijn 'oude' leventje met mijn werk en de vrienden die ik al jaren ken. Met de hobby's die ik vroeger had en waar ik nu geen tijd meer voor kan of misschien wel wil maken.

Het vinden van deze balans, dat is waar ik over wil gaan schrijven. De blogs van andere ouders inspireren mij. Vaak raken ze mij diep. Ik kan er om huilen en lachen. En alleen al het weten dat andere ouders hetzelfde ploeteren en zoeken naar het juiste pad als ik, geeft mij de kracht om door te gaan. Misschien kan ik met mijn verhaal ook andere ouders helpen en inspireren om kracht te putten uit de alles overtreffende liefde die ik voor mijn lieve kleine Carmen voel.