Lieve, lieve Carmen,
Gister hadden papa en ik een onenigheidje samen. Ik had sterk de indruk dat papa namens ons beide dit blog schreef en dat ik daar de foto's voor aan zou leveren, maar dat was dus niet het geval.... Papa vond namelijk dat wij beiden in het blog zouden gaan schrijven en eigenlijk is dat natuurlijk ook veel leuker. Vandaar dat ik in de laatste uurtjes van jouw geboortejaar mijn eerste bericht voor jou schrijf. Je moet weten, dat je vader eigenlijk meer een schrijver is dan ik. Ik ben meer een fotograaf dan een schrijver, maar wie weet verandert dat nog ;-)
Morgen ben je alweer 6 weken oud en wat een emotionele achtbaan is dat geweest. Mama worden is sowieso al heel emotioneel en heftig, maar met alle onzekerheid en extra zorgen die we nu hebben is het extra heftig. We hebben samen een hele zware (pomp)bevalling gehad. Je had dan ook de nodige startproblemen en oh wat was ik bang dat het mis zou gaan. Gelukkig kreeg ik je na een poosje fijn in mijn armen. Wat een onwerkelijk gevoel. Mijn eigen lieve kleine meisje in mijn armen. Ik was gewoon moeder geworden. Ondanks dat we 9 maanden en eigenlijk natuurlijk al veel langer naar jouw komst hebben uitgekeken, blijft het op het moment zelf heel onwerkelijk. En hoewel ik tijdens de zwangerschap best vaak bang ben geweest, dat ik niet gelijk moedergevoelens zou hebben, is dat volgens mij niet mogelijk. Al tijdens de bevalling riep ik steeds tegen de gynaecoloog: pas je op voor haar, doe je voorzichtig met haar! En toen je op mijn buik lag, was dat zo'n overweldigend gevoel. IK BEN MAMA! JOEHOE!!!
Opa en oma van Veen waren na jouw geboorte gelijk bij jouw langs gekomen. Ze zijn zo trots op hun nieuwe kleindochter. En terwijl zij aan mijn bed zaten, werden wij geïnformeerd over jouw verslik-incident. Ik was in alle staten en ondanks dat ik nog amper kon lopen, wilde ik het liefst zo snel mogelijk naar jou toe. Ik voelde mij zo bang en machteloos, dat mijn kleine schatje op die verre afstandelijke neonatologie lag en ik op de kraamafdeling. Papa en opa en oma gingen vast naar jou toe. De tijd die ik alleen moest wachten leek wel een eeuwigheid te duren. Toen ik eindelijk naar jou toe gereden werd en jou in dat bedje zag liggen, voelde ik mij vreselijk en wederom zeer machteloos. Dat was het moment dat ik zeker wist dat ik jouw hele leven al jouw pijn en ongemakken het liefst zou willen wegnemen.
In de dagen die volgde zijn er allerlei onderzoeken gestart, waarop steeds goede uitslagen kwamen. Eerlijk gezegd geloofde ik ondertussen al lang niet meer dat er echt iets mis zou zijn, maar er bleven maar onderzoeken komen en nieuwe artsen aanschuiven. We hebben ons aardig 'opgewerkt' in het ziekenhuis. Waar we begonnen met co-assistenten zitten we ondertussen op het niveau van professoren. Het nieuws dat professor Gemke op een gegeven moment kwam brengen dat ze denken aan een zeer zeldzame stofwisselingsziekte: Polymicrogyrie. Ik was en ben er kapot van. 7 januari hebben we een afspraak bij professor Gemke en dan krijgen we de uitslag van het onderzoek. Ik ben er enorm zenuwachtig voor.
In de tussentijd passen we de struisvogelpolitiek toe en doen we net alsof er niks aan de hand is. We zijn gister bij het consultatiebureau geweest en je bent 150 gram aangekomen in een week. Hoe fijn is dat! Ik ben super trots op je. Ondanks dat ik op dit moment bang ben voor de toekomst die we samen hebben, ben ik ook trots op alle stapjes die we zetten. Gister heb je voor het eerst interesse getoond in een van de speeltjes in je box. Verder drink je steeds meer, ondertussen geven we je 90cc. Je slaapt super goed in je eigen wiegje en je vindt het heerlijk om in de wandelwagen rond te rijden in het dorp. Er kijken dan zoveel mensen in de wagen die je zo mooi vinden en dan ben ik zooo trots op je. Als je verdrietig bent of honger hebt en ik neem je in mijn armen en we knuffelen samen, dan klamp je je helemaal vast aan mij. En oh dan voel ik mij zo rijk.... Dan ebben alle zorgen langzaam weg. En dat is ook mijn wens voor de rest van ons leven... Ik hoop dat jij je altijd zo veilig bij ons zult voelen, zoals je dat nu doet. Ik wens je al het goede toe in het leven en vooral een hele goede gezondheid. De tijd zal het leren.... Het is nu 23:00 uur, dus nog een uur te gaan voor onze eerste jaarwisseling met z'n drieën.
dinsdag 31 december 2013
vrijdag 13 december 2013
13 december: je mag naar HUIS!!!!
We hebben veel tijd gestoken om de sonde onder de knie te krijgen en jij doet ook je best. Vanaf maandag heb je geen incidentjes meer gehad. Donderdag 12 december komt het hoge woord er uit: je mag naar huis. Eerst word je 's morgens ontkoppelt van de monitor en daarna blijf je het goed doen. Het ziekenhuis heeft de kinderthuiszorg geregeld. Dokter Gemke komt vrijdagochtend verbaasd langs. Blijkbaar had hij nog niet verwacht dat je naar huis zou gaan. Dan op vrijdag de 13e (wordt plots onze geluksdag) mag je naar huis!!!
Eindelijk kunnen we je zo veel knuffelen als we dat willen. 's Avonds vallen we vermoeid met z'n drieën in slaap.... in het grote bed!
Ook opa kwam dinsdag 10 december langs.
Eindelijk kunnen we je zo veel knuffelen als we dat willen. 's Avonds vallen we vermoeid met z'n drieën in slaap.... in het grote bed!
Dinsdag 10 december kwam tante Arlette zo maar op visite. Ze had vergadering in Amersfoort
Joehoe! We mogen naar huis!
Voor het eerst in een auto stoeltje
Op de drempel van je huis met mama. De ballonnen zijn opgehangen door tante Brenda.
Eindelijk thuis! Taartjes, tekeningen van Eva en Koen en Champagne!!
Eindelijk in de box!
Welterusten! <smak>
dinsdag 10 december 2013
De eerste twee weken: life is a rollercoaster
Lieve Carmen,
Papa heeft al een tijd niet geschreven omdat zijn hoofd daar niet toe stond. Het is nu dinsdag 10 december en er is veel gebeurd in jouw prille leven. Voor papa en mama is het een hectische tijd geweest met veel verdriet. Op maandag 25 november is mama bij jou op de kamer ingetrokken. We willen graag dat er iemand aanwezig is bij je. Je ligt nu op de kinderafdeling van het VU.
Dinsdag is papa bij mama op haar kantoor langs geweest en heeft daar beschuit met muisjes getrakteerd.
Woensdag 27 november is voor papa en mama één van de meest bizarre dagen uit ons leven geweest. 's Morgens had je een afspraak bij de gipspolie om te kijken naar jouw klompvoetjes en deze te gipsen. Eerst kwam er een gipsman die de orthopeed erbij riep. Die riep de andere orthopeed er bij. De beste orthopeden van het land (Witbreuk en Sluis) stonden bij je bed en constateerde dat je geen klompvoetjes had. Op zich is dat goed nieuws, maar wij hadden ons al helemaal ingesteld op dit traject. Dit was voor ons de enige zekerheid die we hadden en die werd helemaal weggeslagen. Verbouwereerd gingen we weer terug naar je kamer. Mama had een afspraak met de verloskundige omdat ze steeds meer pijn in haar buik kreeg. De verloskundige vertrouwde het niet en heeft bloed en urine afgenomen. Die belde een uur later terug dat mama zo snel mogelijk een echo moest ondergaan. We verhuisden naar de overkant en bij de echo bleek dat er nog een stuk placenta in mama's baarmoeder zat. Mama werd gelijk weer opgenomen op de kraamafdeling en papa bleef bij jou.
Mama is donderdag gecurateerd (onder narcose) en daar hebben ze de placenta weggehaald. Eerst zat de gyneacoloog nog in de baarmoederwand en daarna hebben ze het weggehaald.
Mama is tot en met zondag 1 december op de kraamafdeling geweest en papa heeft tot zondag bij je geslapen.
Ondertussen hebben we een nieuwe kinderarts gekregen. Professor Gemke is zijn naam. Hij is de hoofd van de kinderafdeling. Een beetje apathische man, maar hij is wel het hoofd van de kinderafdeling. Hij heeft er gelijk wat vaart achter gezet. Er is een foto van je dimpeltje genomen (bleek goed te zijn) en hij heeft er voor gezorgd dat je snel een MRI scan kreeg.
Dat was op maandag 2 december was het zo ver. Om half 5 werd je opgehaald. Mama en ik vonden het heel vervelend om jou als klein wurmpje zo te zien in een grote MRI scan te zien. In eerste instantie ging het niet goed. Je bleef maar bewegen en huilen. Mama heeft geprobeerd je te kalmeren en daarna ging het goed. Toen je uit de MRI scan werd gehaald schreeuwde je het hele ziekenhuis bij elkaar. Ons hart brak....
Dinsdag 2 december kon eindelijk oma Nel bij je op bezoek komen. Oma Nel had namelijk eerder het ziekenhuisbacterie opgelopen en het ziekenhuis was een beetje huiverig voor haar bezoek. Gelukkig kwam ze langs. Bij dat bezoek kwam ook dokter Gemke de uitslag van de MRI vertellen. Hun vermoeden werd bevestigd: je zou polymicrogerie hebben. Hij wilde daar niet veel over vertellen, want een bloed onderzoek moet uitwijzen op het echt waar was. De wereld van papa en mama stortte in..
Je eerste Sinterklaasfeest heb je op de kinderafdeling gevierd. Dankzij Michelle de Lange (pedagogisch medewerker) hebben we mooie foto's van dat gekregen.
Lieve schat, ook al hebben mama en papa veel verdriet, we zijn heel erg blij dat je er bent. We zien je elke dag beter en sterker worden. Het lukt steeds beter om de flesjes te drinken. Ook de logopedist is tevreden met je vooruitgang. We willen niets liever dan naar huis uit dat vreselijke ziekenhuis. We hebben nu een shift gemaakt: twee nachten blijft mama bij je slapen, één nacht slapen mama en papa thuis om even op kracht te komen. Van een roze kraamtijd is geen sprake.
Hier wat leuke foto's van de eerste twee weken:
Papa heeft al een tijd niet geschreven omdat zijn hoofd daar niet toe stond. Het is nu dinsdag 10 december en er is veel gebeurd in jouw prille leven. Voor papa en mama is het een hectische tijd geweest met veel verdriet. Op maandag 25 november is mama bij jou op de kamer ingetrokken. We willen graag dat er iemand aanwezig is bij je. Je ligt nu op de kinderafdeling van het VU.
Dinsdag is papa bij mama op haar kantoor langs geweest en heeft daar beschuit met muisjes getrakteerd.
Woensdag 27 november is voor papa en mama één van de meest bizarre dagen uit ons leven geweest. 's Morgens had je een afspraak bij de gipspolie om te kijken naar jouw klompvoetjes en deze te gipsen. Eerst kwam er een gipsman die de orthopeed erbij riep. Die riep de andere orthopeed er bij. De beste orthopeden van het land (Witbreuk en Sluis) stonden bij je bed en constateerde dat je geen klompvoetjes had. Op zich is dat goed nieuws, maar wij hadden ons al helemaal ingesteld op dit traject. Dit was voor ons de enige zekerheid die we hadden en die werd helemaal weggeslagen. Verbouwereerd gingen we weer terug naar je kamer. Mama had een afspraak met de verloskundige omdat ze steeds meer pijn in haar buik kreeg. De verloskundige vertrouwde het niet en heeft bloed en urine afgenomen. Die belde een uur later terug dat mama zo snel mogelijk een echo moest ondergaan. We verhuisden naar de overkant en bij de echo bleek dat er nog een stuk placenta in mama's baarmoeder zat. Mama werd gelijk weer opgenomen op de kraamafdeling en papa bleef bij jou.
Mama is donderdag gecurateerd (onder narcose) en daar hebben ze de placenta weggehaald. Eerst zat de gyneacoloog nog in de baarmoederwand en daarna hebben ze het weggehaald.
Mama is tot en met zondag 1 december op de kraamafdeling geweest en papa heeft tot zondag bij je geslapen.
Ondertussen hebben we een nieuwe kinderarts gekregen. Professor Gemke is zijn naam. Hij is de hoofd van de kinderafdeling. Een beetje apathische man, maar hij is wel het hoofd van de kinderafdeling. Hij heeft er gelijk wat vaart achter gezet. Er is een foto van je dimpeltje genomen (bleek goed te zijn) en hij heeft er voor gezorgd dat je snel een MRI scan kreeg.
Dat was op maandag 2 december was het zo ver. Om half 5 werd je opgehaald. Mama en ik vonden het heel vervelend om jou als klein wurmpje zo te zien in een grote MRI scan te zien. In eerste instantie ging het niet goed. Je bleef maar bewegen en huilen. Mama heeft geprobeerd je te kalmeren en daarna ging het goed. Toen je uit de MRI scan werd gehaald schreeuwde je het hele ziekenhuis bij elkaar. Ons hart brak....
Dinsdag 2 december kon eindelijk oma Nel bij je op bezoek komen. Oma Nel had namelijk eerder het ziekenhuisbacterie opgelopen en het ziekenhuis was een beetje huiverig voor haar bezoek. Gelukkig kwam ze langs. Bij dat bezoek kwam ook dokter Gemke de uitslag van de MRI vertellen. Hun vermoeden werd bevestigd: je zou polymicrogerie hebben. Hij wilde daar niet veel over vertellen, want een bloed onderzoek moet uitwijzen op het echt waar was. De wereld van papa en mama stortte in..
Je eerste Sinterklaasfeest heb je op de kinderafdeling gevierd. Dankzij Michelle de Lange (pedagogisch medewerker) hebben we mooie foto's van dat gekregen.
De dag er voor hebben we de Ajax selectie op bezoek gehad. Zij waren meer onder de indruk van jou, dan jij van hen. Wat een kleine binkies allemaal.
Van links naar rechts: van Hoorn, mama, Carmen, Denswill, Ligeon, Andersen. Ook Sigthorson, Poulsen en Bojan waren bij je op de kamer.
Lieve schat, ook al hebben mama en papa veel verdriet, we zijn heel erg blij dat je er bent. We zien je elke dag beter en sterker worden. Het lukt steeds beter om de flesjes te drinken. Ook de logopedist is tevreden met je vooruitgang. We willen niets liever dan naar huis uit dat vreselijke ziekenhuis. We hebben nu een shift gemaakt: twee nachten blijft mama bij je slapen, één nacht slapen mama en papa thuis om even op kracht te komen. Van een roze kraamtijd is geen sprake.
Hier wat leuke foto's van de eerste twee weken:
zondag 24 november 2013
Dag 5: eindelijk een goed bericht
Lieve Carmen,
Het is nu zondag en je ligt nog steeds op neonatologie. Het gaat elke keer weer een klein stukje beter en dat doet mama en papa goed. Je hebt vanmiddag met papa anderhalf uur gebuideld. We zijn beiden lekker in slaap gevallen.
Eind van de middag komt de kinderarts met goed nieuws: er is geen reden meer om je op neonatologie te houden. Je mag dus van de intensive care af. Wachten is op plek op de kinderafdeling. Papa gaat vrolijk naar huis. 's Avonds krijg je bezoek van Natascha (van het bedje dat oma heeft beschilderd). Zij heeft je samen met mama verhuisd naar je nieuwe kamer. Je ligt helemaal alleen: geen andere babys of kinderen op jouw kamer. Mama blijft nog een nacht op de kraamafdeling en verhuisd morgen naar je. We zijn blij dat het iedere dag beter gaat.
Veel liefs Papa
Het is nu zondag en je ligt nog steeds op neonatologie. Het gaat elke keer weer een klein stukje beter en dat doet mama en papa goed. Je hebt vanmiddag met papa anderhalf uur gebuideld. We zijn beiden lekker in slaap gevallen.
Eind van de middag komt de kinderarts met goed nieuws: er is geen reden meer om je op neonatologie te houden. Je mag dus van de intensive care af. Wachten is op plek op de kinderafdeling. Papa gaat vrolijk naar huis. 's Avonds krijg je bezoek van Natascha (van het bedje dat oma heeft beschilderd). Zij heeft je samen met mama verhuisd naar je nieuwe kamer. Je ligt helemaal alleen: geen andere babys of kinderen op jouw kamer. Mama blijft nog een nacht op de kraamafdeling en verhuisd morgen naar je. We zijn blij dat het iedere dag beter gaat.
Veel liefs Papa
zaterdag 23 november 2013
Dag 4: kleine stapjes gaat het beter
Lieve Carmen,
Papa en mama komen weer een beetje tot aarde en we zien dat het elke dag ietsjes beter met je gaat. Vandaag ben je gaan plassen en dat doet ons goed. Ook drinken met een vinger infuus begint te werken. Alleen mama's borst vind je maar niets. Vandaag ook lekker gebuideld met mama.
We proberen er vaak bij neonatologie te zijn, maar dat is toch wel vrij lastig. Dokter Sie is er vandaag ook en zij vertelde dat ze nog niet weten wat de oorzaak van je problemen zijn. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg. Ook de kinderneuroloog is langs geweest en die wil graag een foto maken van je staartbeentje. De komende week zal je ook een mri-scan krijgen.
Vandaag hebben we maar geen bezoek laten komen. Ons hoofd staat daar niet naar.
We houden er aan vast dat je elke dag sterker wordt en het beter met je gaat. Je bent onze prinses!
Liefs Papa
Papa en mama komen weer een beetje tot aarde en we zien dat het elke dag ietsjes beter met je gaat. Vandaag ben je gaan plassen en dat doet ons goed. Ook drinken met een vinger infuus begint te werken. Alleen mama's borst vind je maar niets. Vandaag ook lekker gebuideld met mama.
We proberen er vaak bij neonatologie te zijn, maar dat is toch wel vrij lastig. Dokter Sie is er vandaag ook en zij vertelde dat ze nog niet weten wat de oorzaak van je problemen zijn. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg. Ook de kinderneuroloog is langs geweest en die wil graag een foto maken van je staartbeentje. De komende week zal je ook een mri-scan krijgen.
Vandaag hebben we maar geen bezoek laten komen. Ons hoofd staat daar niet naar.
We houden er aan vast dat je elke dag sterker wordt en het beter met je gaat. Je bent onze prinses!
Liefs Papa
vrijdag 22 november 2013
Dag 3: nog steeds op de intensive care
Lieve Carmen,
Ook vandaag lig je op de intensive care / neonatologie. Het wordt voor papa en mama redelijk zwaar. De doktoren weten niet wat er met je aan de hand is. Je plast niet en je verteerd je eten niet. Ook het zelfstandig eten lukt nog niet. Vooral mama is verdrietig.
Opa en oma van Veen zijn vandaag ook weer gekomen. Heel lief dat ze komen, maar ze zijn ook hulpbehoevend en dat geeft weer extra zorgen voor mama. De verpleegers zijn allemaal heel erg aardig. Elke dag krijgen we dezelfde gezichten te zien. Gelukkig niet meer die onaardige Poolse mevrouw. Die hebben we niet meer gezien. Vandaag hebben we geen dokter gezien, maar je bent wel wat gelig. Wel hele mooie foto's van je gemaakt. Iedereen is blij voor ons en de kaartjes regen is aardig op gang gekomen.
Ook was vandaag de geboortekaartjes dag. Papa is vanmorgen even langs de Bruna gegaan om te vragen hoe die postzegels nou precies werkte. Na een half uur had hij de moed opgegeven. Mama zou helpen met de kaarten, maar Papa heeft het grotendeels gedaan.
Verdrietig is papa weer naar huis gereden. Ook is hij langs oma nel geweest. Via een webcam konden wij je even zien. Oma vond dat heel erg fijn, want ook zij leeft heel erg mee. Tante Arlette, Steffie en Madelief waren er ook. Zij hebben gelijk ook mee gekeken. Iedereen is hartstikke verliefd op je, maar papa en mama het meest.
Ook vandaag lig je op de intensive care / neonatologie. Het wordt voor papa en mama redelijk zwaar. De doktoren weten niet wat er met je aan de hand is. Je plast niet en je verteerd je eten niet. Ook het zelfstandig eten lukt nog niet. Vooral mama is verdrietig.
Opa en oma van Veen zijn vandaag ook weer gekomen. Heel lief dat ze komen, maar ze zijn ook hulpbehoevend en dat geeft weer extra zorgen voor mama. De verpleegers zijn allemaal heel erg aardig. Elke dag krijgen we dezelfde gezichten te zien. Gelukkig niet meer die onaardige Poolse mevrouw. Die hebben we niet meer gezien. Vandaag hebben we geen dokter gezien, maar je bent wel wat gelig. Wel hele mooie foto's van je gemaakt. Iedereen is blij voor ons en de kaartjes regen is aardig op gang gekomen.
Ook was vandaag de geboortekaartjes dag. Papa is vanmorgen even langs de Bruna gegaan om te vragen hoe die postzegels nou precies werkte. Na een half uur had hij de moed opgegeven. Mama zou helpen met de kaarten, maar Papa heeft het grotendeels gedaan.
Verdrietig is papa weer naar huis gereden. Ook is hij langs oma nel geweest. Via een webcam konden wij je even zien. Oma vond dat heel erg fijn, want ook zij leeft heel erg mee. Tante Arlette, Steffie en Madelief waren er ook. Zij hebben gelijk ook mee gekeken. Iedereen is hartstikke verliefd op je, maar papa en mama het meest.
donderdag 21 november 2013
Dag 2
Dag lieve schat,
Hier een verslagje van je tweede dag. Vanmorgen is papa eerst naar zijn werk gegaan om beschuit met muisjes te trakteren. Ik heb gelijk de Albert Heijn leeggekocht. Daarna naar Gert-Jan Bluijs voor je geboortekaartje. Gelukkig was ik op tijd om de fout er uit te halen (er stond 74 cm ipv 47).
Gert-Jan heeft ons de kaarten cadeau gedaan. Heel erg aardig! Daarna als de wiedeweerga naar jou toe. Wilde stiekum naar je gaan, maar mama was daar al. De artsen zijn bezig met veel onderzoeken: zit je slokdarm wel op je maag, hoe zit het met je rug, hoe zit het met je schedel. Veel vragen waar papa en mama een beetje onrustig van werden. Opa en oma van veen zijn ook weer gekomen. We hebben met hen geluncht beneden. Daarna mocht ik jou op mijn borst hebben. In eerste instantie protesteerde je heftig (mij onzeker makend), maar na 5 minuten was je weer stil. Mama heeft een mooie foto gemaakt. Ik heb even gevraagd of oma nel mocht komen. Helaas kan dat niet (oma had namelijk dit jaar het ziekenhuisbacterie opgelopen) en opa Hans is alleen gekomen.
Gert-Jan heeft ons de kaarten cadeau gedaan. Heel erg aardig! Daarna als de wiedeweerga naar jou toe. Wilde stiekum naar je gaan, maar mama was daar al. De artsen zijn bezig met veel onderzoeken: zit je slokdarm wel op je maag, hoe zit het met je rug, hoe zit het met je schedel. Veel vragen waar papa en mama een beetje onrustig van werden. Opa en oma van veen zijn ook weer gekomen. We hebben met hen geluncht beneden. Daarna mocht ik jou op mijn borst hebben. In eerste instantie protesteerde je heftig (mij onzeker makend), maar na 5 minuten was je weer stil. Mama heeft een mooie foto gemaakt. Ik heb even gevraagd of oma nel mocht komen. Helaas kan dat niet (oma had namelijk dit jaar het ziekenhuisbacterie opgelopen) en opa Hans is alleen gekomen.
Papa is om half 7 weer weggegaan en heeft mijn meisjes helaas weer achter gelaten. Papa vindt het niet leuk, maar ik weet zeker dat papa's kostbaarste bezit in goede handen is.
Dikke kus van papa en mama x
Abonneren op:
Posts (Atom)