Dag 5: eindelijk een goed bericht

Lieve Carmen,

Het is nu zondag en je ligt nog steeds op neonatologie. Het gaat elke keer weer een klein stukje beter en dat doet mama en papa goed. Je hebt vanmiddag met papa anderhalf uur gebuideld. We zijn beiden lekker in slaap gevallen.
Eind van de middag komt de kinderarts met goed nieuws: er is geen reden meer om je op neonatologie te houden. Je mag dus van de intensive care af. Wachten is op plek op de kinderafdeling. Papa gaat vrolijk naar huis. 's Avonds krijg je bezoek van Natascha (van het bedje dat oma heeft beschilderd). Zij heeft je samen met mama verhuisd naar je nieuwe kamer. Je ligt helemaal alleen: geen andere babys of kinderen op jouw kamer. Mama blijft nog een nacht op de kraamafdeling en verhuisd morgen naar je. We zijn blij dat het iedere dag beter gaat.

Veel liefs Papa

Dag 4: kleine stapjes gaat het beter

Lieve Carmen,

Papa en mama komen weer een beetje tot aarde en we zien dat het elke dag ietsjes beter met je gaat. Vandaag ben je gaan plassen en dat doet ons goed. Ook drinken met een vinger infuus begint te werken. Alleen mama's borst vind je maar niets. Vandaag ook lekker gebuideld met mama.
We proberen er vaak bij neonatologie te zijn, maar dat is toch wel vrij lastig. Dokter Sie is er vandaag ook en zij vertelde dat ze nog niet weten wat de oorzaak van je problemen zijn. Het is zoeken naar een speld in een hooiberg. Ook de kinderneuroloog is langs geweest en die wil graag een foto maken van je staartbeentje. De komende week zal je ook een mri-scan krijgen.
Vandaag hebben we maar geen bezoek laten komen. Ons hoofd staat daar niet naar.
We houden er aan vast dat je elke dag sterker wordt en het beter met je gaat. Je bent onze prinses!

Liefs Papa

 

Dag 3: nog steeds op de intensive care

Lieve Carmen,

Ook vandaag lig je op de intensive care / neonatologie. Het wordt voor papa en mama redelijk zwaar. De doktoren weten niet wat er met je aan de hand is. Je plast niet en je verteerd je eten niet. Ook het zelfstandig eten lukt nog niet. Vooral mama is verdrietig.
Opa en oma van Veen zijn vandaag ook weer gekomen. Heel lief dat ze komen, maar ze zijn ook hulpbehoevend en dat geeft weer extra zorgen voor mama. De verpleegers zijn allemaal heel erg aardig. Elke dag krijgen we dezelfde gezichten te zien. Gelukkig niet meer die onaardige Poolse mevrouw. Die hebben we niet meer gezien. Vandaag hebben we geen dokter gezien, maar je bent wel wat gelig. Wel hele mooie foto's van je gemaakt. Iedereen is blij voor ons en de kaartjes regen is aardig op gang gekomen.
Ook was vandaag de geboortekaartjes dag. Papa is vanmorgen even langs de Bruna gegaan om te vragen hoe die postzegels nou precies werkte. Na een half uur had hij de moed opgegeven. Mama zou helpen met de kaarten, maar Papa heeft het grotendeels gedaan.
Verdrietig is papa weer naar huis gereden. Ook is hij langs oma nel geweest. Via een webcam konden wij je even zien. Oma vond dat heel erg fijn, want ook zij leeft heel erg mee. Tante Arlette, Steffie en Madelief waren er ook. Zij hebben gelijk ook mee gekeken. Iedereen is hartstikke verliefd op je, maar papa en mama het meest.

 

Dag 2

Dag lieve schat,

Hier een verslagje van je tweede dag. Vanmorgen is papa eerst naar zijn werk gegaan om beschuit met muisjes te trakteren. Ik heb gelijk de Albert Heijn leeggekocht. Daarna naar Gert-Jan Bluijs voor je geboortekaartje. Gelukkig was ik op tijd om de fout er uit te halen (er stond 74 cm ipv 47).

Gert-Jan heeft ons de kaarten cadeau gedaan. Heel erg aardig! Daarna als de wiedeweerga naar jou toe. Wilde stiekum naar je gaan, maar mama was daar al. De artsen zijn bezig met veel onderzoeken: zit je slokdarm wel op je maag, hoe zit het met je rug, hoe zit het met je schedel. Veel vragen waar papa en mama een beetje onrustig van werden. Opa en oma van veen zijn ook weer gekomen. We hebben met hen geluncht beneden. Daarna mocht ik jou op mijn borst hebben. In eerste instantie protesteerde je heftig (mij onzeker makend), maar na 5 minuten was je weer stil. Mama heeft een mooie foto gemaakt. Ik heb even gevraagd of oma nel mocht komen. Helaas kan dat niet (oma had namelijk dit jaar het ziekenhuisbacterie opgelopen) en opa Hans is alleen gekomen.

Papa is om half 7 weer weggegaan en heeft mijn meisjes helaas weer achter gelaten. Papa vindt het niet leuk, maar ik weet zeker dat papa's kostbaarste bezit in goede handen is.

 

Dikke kus van papa en mama x

 

Naar de verpleegkamers...en de schrik van onze leven.

Om half 11 zijn we naar de verpleegkamers gegaan. Opa en oma van Veen waren zo rond 12 uur als eerste bij je. Daar kreeg je ook het "slikincident". Je werd met spoed naar neonatologie gebracht en je ging aan de bewaking. Een domper voor ons, want we waren zo blij dat je er was. We waren zo verdrietig dat je daar naar toe moest.

Om 4 uur kwamen Jan-Bart, Brenda en Eva langs. Vooral Eva was erg trots en blij met haar nichtje.

Ze heeft een mooie kraammand gemaakt. Daarna kwamen Wolter, Fleur, Liv en Rio. Liv was helemaal in tranen dat ze niet bij je kon zijn. Ook Klaas, Arlette, Madelief en Steffie waren uit Leek gekomen. Madelief werd door de boze Poolse verpleegkundige van neonatologie terecht gewezen dat ze er niet mocht zijn.

Om half 7 is Papa eenzaam, verward en vreselijk moe naar huis gegaan. Ik had dokter Sie gesproken, maar eigenlijk kon niets meer opnemen. Zo moe was ik. Het was raar thuis komen. Mijn mooie vrouwen in het ziekenhuis en ik alleen in bed. Nadat ik mama had gesproken viel papa na 38 uur eindelijk in slaap. Een mooie dochter rijker, maar wel vol zorgen hoe het met je gaat. Ik ben nu helemaal verliefd op je.

Dikke kus papa x

Nog een aantal dingen om te laten zien dat toeval niet bestaat:

• 20 november is universele kinderdag
• Volgens Fleur en Wolter ging neef Rio om 03.00 huilen. Toen Wolter en Fleur gingen kijken na een aantal minuten had hij een grote glimlach op zijn gezicht. Het tijdstip was 03.09....
• Tante Brenda hoorde wat beneden en is gaan kijken. Toen ze beneden kwam was er niets aan de hand maar merkte wel op dat de maan heel fel schijnde (het was twee dagen ervoor volle maan geweest). Het tijdstip was 03.09....
• Oma Nel heeft jaren geleden een handdoek gevonden op het strand van Skiathos. Dit na een aardbeving. Onlangs kwam ze die handdoek tegen en woensdag heeft zij die gewassen. Nadat ze de handdoek had gewassen zag ze dat er een naam op stond (dit was haar nooit eerder opgevallen). De naam op de handdoek was.... Carmen....

 

De eerste uren na je geboorte

Wij waren door het dolle heen, maar wel helemaal uitgeput. Margriet en Angelique hebben er echt doorheen gesleept. Hier zie je hun:

 

Wat bijzonder om je te hebben! Je was zo helder na je geboorte en je keek met die mooie kijkers in de wereld! Wat hebben wij van je genoten! Je bleek wel wat te licht: 2705 gram en je glucose was onder de maat:

 

We hebben de opa's en oma's om half 5 gebeld. Die hebben allemaal een onrustige nacht gehad, maar waren wel heel erg blij dat je geboren was. Ze waren onder de indruk van je naam. Ze hadden dat niet verwacht. Om even voor 6 uur onze vrienden gesmst en even voor 8 het wereldkundig via Facebook gemaakt. Papa heeft ook nog een foto gemaakt van je eerste zonsopkomst:

Daarna is papa naar de burgerlijke stand gegaan om aangifte te doen. Papa reed met zijn stomme kop nog het verkeerde parkeerterrein op, waardoor hij helemaal in Sporthallen Zuid moest betalen. Beetje last van oververmoeidheid denken we dan maar.

Je kreeg een IAmsterdam knisperdoekje. Hier is je geboorteakte:

 

En we noemen haar Carmen Elisa Berthe

We gaan weer verder waar we zijn gebleven. Margriet haalde Angelique de verloskundige er bij. Je moeder bleek al 9 centimeter ontsluiting te hebben! En dat pas na 5,5 uur weeën! We waren euforisch en dachten dat je binnen een uur geboren zou worden. De vliezen braken toen ook en je bleek in het vruchtwater gepoept te hebben. Reden om je extra in de gaten te houden.
Mama kreeg persweeën en moest vaak overgeven. Papa zat er maar wat hulpeloos bij en was chef kotsbak en de opperpuffer. Je moeder had het zwaar en moeilijk. Had veel pijn.
Mama heeft 2,5 uur lang persweeën moeten wegpuffen. Een vrouw bij de yoga (ene Kelly) had gezegd dat zij een half uur dat heeft gehad en dat was haar al te veel.
Er bleek maar steeds een randje niet weg te gaan. Je moeder kon niet meer en om kwart voor drie mocht ze persen. Dat ging niet goed. Ook werd er een krasje op je hoofd gemaakt om te kijken hoe het met je zuurstofgehalte was in je bloed. Dat bleek niet meer zo goed te zijn. Er werd een vacuümpomp erbij gepakt. Melanie ging dat doen. Na 10 minuten verwoedde pogingen waarbij je moeder veel kracht en bloed verloor was je daar eindelijk! Om 03.09 kwam je ter wereld. Het mooiste moment van papa's leven, ik kreeg een brok in mijn keel.
Je werd op mama's buik gelegd en werd gelijk naar een kamer ernaast gebracht. Ik moest mee. Je was behoorlijk blauw, maar je leefde en keek mooi de wereld in. De dame naast me vroeg of ik een camera bij me had. Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon en daarmee maakte ik de eerste foto van je:

Na 10 minuten mocht je naar mama en waren we eindelijk een gezinnetje: