We gaan weer verder waar we zijn gebleven. Margriet haalde Angelique de verloskundige er bij. Je moeder bleek al 9 centimeter ontsluiting te hebben! En dat pas na 5,5 uur weeën! We waren euforisch en dachten dat je binnen een uur geboren zou worden. De vliezen braken toen ook en je bleek in het vruchtwater gepoept te hebben. Reden om je extra in de gaten te houden.
Mama kreeg persweeën en moest vaak overgeven. Papa zat er maar wat hulpeloos bij en was chef kotsbak en de opperpuffer. Je moeder had het zwaar en moeilijk. Had veel pijn.
Mama heeft 2,5 uur lang persweeën moeten wegpuffen. Een vrouw bij de yoga (ene Kelly) had gezegd dat zij een half uur dat heeft gehad en dat was haar al te veel.
Er bleek maar steeds een randje niet weg te gaan. Je moeder kon niet meer en om kwart voor drie mocht ze persen. Dat ging niet goed. Ook werd er een krasje op je hoofd gemaakt om te kijken hoe het met je zuurstofgehalte was in je bloed. Dat bleek niet meer zo goed te zijn. Er werd een vacuümpomp erbij gepakt. Melanie ging dat doen. Na 10 minuten verwoedde pogingen waarbij je moeder veel kracht en bloed verloor was je daar eindelijk! Om 03.09 kwam je ter wereld. Het mooiste moment van papa's leven, ik kreeg een brok in mijn keel.
Je werd op mama's buik gelegd en werd gelijk naar een kamer ernaast gebracht. Ik moest mee. Je was behoorlijk blauw, maar je leefde en keek mooi de wereld in. De dame naast me vroeg of ik een camera bij me had. Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon en daarmee maakte ik de eerste foto van je:
Na 10 minuten mocht je naar mama en waren we eindelijk een gezinnetje:
Mama kreeg persweeën en moest vaak overgeven. Papa zat er maar wat hulpeloos bij en was chef kotsbak en de opperpuffer. Je moeder had het zwaar en moeilijk. Had veel pijn.
Mama heeft 2,5 uur lang persweeën moeten wegpuffen. Een vrouw bij de yoga (ene Kelly) had gezegd dat zij een half uur dat heeft gehad en dat was haar al te veel.
Er bleek maar steeds een randje niet weg te gaan. Je moeder kon niet meer en om kwart voor drie mocht ze persen. Dat ging niet goed. Ook werd er een krasje op je hoofd gemaakt om te kijken hoe het met je zuurstofgehalte was in je bloed. Dat bleek niet meer zo goed te zijn. Er werd een vacuümpomp erbij gepakt. Melanie ging dat doen. Na 10 minuten verwoedde pogingen waarbij je moeder veel kracht en bloed verloor was je daar eindelijk! Om 03.09 kwam je ter wereld. Het mooiste moment van papa's leven, ik kreeg een brok in mijn keel.
Je werd op mama's buik gelegd en werd gelijk naar een kamer ernaast gebracht. Ik moest mee. Je was behoorlijk blauw, maar je leefde en keek mooi de wereld in. De dame naast me vroeg of ik een camera bij me had. Gelukkig had ik mijn mobiele telefoon en daarmee maakte ik de eerste foto van je:
Na 10 minuten mocht je naar mama en waren we eindelijk een gezinnetje:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten