Lieve Carmen,
Jouw blog begint een dag voordat je geboren bent, omdat op dinsdag 19 november het moment U er eindelijk was dat mama en ik je echt konden ontmoeten. Na 9 maanden vol met jou bezig te zijn geweest (dat lees je in het dagboekje van mama) was het moment daar. Onze dochter Carmen wordt geboren!
Het leek een normale dinsdag als alle andere te worden. Alhoewel wij al weken op jouw komst zaten te wachten (we dachten dat je eerder dan je uitgerekende datum (12-11) zou komen) dacht ik dat het vandaag ook niet zou gebeuren. Maandag heeft papa tonic en ananas gekocht en vandaag zouden we naar een voetreflexoloog gaan. Mama had om 9 uur die afspraak gemaakt bij Miranda Teeuwen. Mama vertelde dat zij je duidelijk voelde bewegen toen Miranda dat deed.
Oom Jan-Bart ging deze avond naar Nederland - Columbia en vroeg of wij nog wat oranje spullen hadden en ja, dat hadden wij. Ze lagen echter in onze huurgarage onder het Van Fenemaplein. Ik heb mama per ongeluk niet alle sleutels gegeven, vandaar dat ze twee keer moest lopen. Volgens mij is het toen al een beetje begonnen (dus rond een uur of twee).
Tijdens het eten zij mama dat het gerommel steeds sterker had. Papa moest vanavond werken en vroeg mama of hij niet beter thuis kon blijven. Mama zei dat papa toch moest werken.
Papa heeft vlak voordat de vergadering nog een sms gestuurd "nu kan het nog ;)" Mama antwoordde: "Hahaha sorry schatje. Je zult Astrid gewoon te woord moeten staan. Maar de weeën blijven wel gewoon komen. Dus wie weet bel ik je later nog. Heb net ook mijn moeder gesproken. Die is nu ook in de stress. Niet handig dus ;-) Succes met je vergadering. Kusjes van ons."
Dit bericht zat papa toch niet lekker, dus heeft hij na zijn agendapunt mama gebeld. Mama heeft toen schoorvoetend toegegeven dat het wel fijn zou zijn als papa zou komen. Papa heeft alles laten liggen en is als de wiedeweerga naar huis gegaan. Daar bleek mama al om de drie minuten weeën te hebben. Papa wilde graag het ziekenhuis bellen maar dat mocht van mama niet. Om 10 uur begon mama ook over te geven. Toen heeft papa toch het ziekenhuis gebeld. Die zeiden dat we direct moesten komen. Om half 11 stapten we in de auto en om 11 uur waren we in het ziekenhuis. De weeën werden steeds erger. Bij aankomst bij de spoedeisende hulp zei mama dat ze wel kon lopen naar de verloskamers. Ze heeft geen stap verzet en heeft toen maar toch een rolstoel gevraagd.
Eerst kregen we Misa als verpleegkundige. Die vonden wij niet zo leuk. Om half 12 werd er op de deur geklopt en stond Margriet daar. Een wat oudere dame. Zij had Annika (zusje van tante Ingrid) op de gang staan. Annika werkte namelijk ook bij het VU. Toen Annika weg ging zei ik tegen mama: aan die Margriet gaan we zeker wat hebben."
Mama bleef om de 3 minuten weeën hebben en we wilde wel weten hoe ver de ontsluiting was. Hij heeft om 12 uur Margriet er bij geroepen.
Jouw blog begint een dag voordat je geboren bent, omdat op dinsdag 19 november het moment U er eindelijk was dat mama en ik je echt konden ontmoeten. Na 9 maanden vol met jou bezig te zijn geweest (dat lees je in het dagboekje van mama) was het moment daar. Onze dochter Carmen wordt geboren!
Het leek een normale dinsdag als alle andere te worden. Alhoewel wij al weken op jouw komst zaten te wachten (we dachten dat je eerder dan je uitgerekende datum (12-11) zou komen) dacht ik dat het vandaag ook niet zou gebeuren. Maandag heeft papa tonic en ananas gekocht en vandaag zouden we naar een voetreflexoloog gaan. Mama had om 9 uur die afspraak gemaakt bij Miranda Teeuwen. Mama vertelde dat zij je duidelijk voelde bewegen toen Miranda dat deed.
Oom Jan-Bart ging deze avond naar Nederland - Columbia en vroeg of wij nog wat oranje spullen hadden en ja, dat hadden wij. Ze lagen echter in onze huurgarage onder het Van Fenemaplein. Ik heb mama per ongeluk niet alle sleutels gegeven, vandaar dat ze twee keer moest lopen. Volgens mij is het toen al een beetje begonnen (dus rond een uur of twee).
Tijdens het eten zij mama dat het gerommel steeds sterker had. Papa moest vanavond werken en vroeg mama of hij niet beter thuis kon blijven. Mama zei dat papa toch moest werken.
Papa heeft vlak voordat de vergadering nog een sms gestuurd "nu kan het nog ;)" Mama antwoordde: "Hahaha sorry schatje. Je zult Astrid gewoon te woord moeten staan. Maar de weeën blijven wel gewoon komen. Dus wie weet bel ik je later nog. Heb net ook mijn moeder gesproken. Die is nu ook in de stress. Niet handig dus ;-) Succes met je vergadering. Kusjes van ons."
Dit bericht zat papa toch niet lekker, dus heeft hij na zijn agendapunt mama gebeld. Mama heeft toen schoorvoetend toegegeven dat het wel fijn zou zijn als papa zou komen. Papa heeft alles laten liggen en is als de wiedeweerga naar huis gegaan. Daar bleek mama al om de drie minuten weeën te hebben. Papa wilde graag het ziekenhuis bellen maar dat mocht van mama niet. Om 10 uur begon mama ook over te geven. Toen heeft papa toch het ziekenhuis gebeld. Die zeiden dat we direct moesten komen. Om half 11 stapten we in de auto en om 11 uur waren we in het ziekenhuis. De weeën werden steeds erger. Bij aankomst bij de spoedeisende hulp zei mama dat ze wel kon lopen naar de verloskamers. Ze heeft geen stap verzet en heeft toen maar toch een rolstoel gevraagd.
Eerst kregen we Misa als verpleegkundige. Die vonden wij niet zo leuk. Om half 12 werd er op de deur geklopt en stond Margriet daar. Een wat oudere dame. Zij had Annika (zusje van tante Ingrid) op de gang staan. Annika werkte namelijk ook bij het VU. Toen Annika weg ging zei ik tegen mama: aan die Margriet gaan we zeker wat hebben."
Mama bleef om de 3 minuten weeën hebben en we wilde wel weten hoe ver de ontsluiting was. Hij heeft om 12 uur Margriet er bij geroepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten